Gazing at Koons

Koons had always intrigued me, so I was really up for seeing the collection of 150 pieces gathered at The Retrospective of his work, from the 70s to present day. The opportunity presented itself during my recent trip to Paris. I wondered through the several rooms filled with giant shiny balloon animals, light-reflecting blue gazing balls resting on antique sculptures, blown-up reproductions of advertising campaigns, floating basketballs in tanks and full-on sex scenes from the Made in Heaven series. I took pictures but, somehow, my mental notebook was empty.

The last pieces you see before exiting the exhibition are part of the Gazing ball series. And, as I gazed at the balls, seeing my own reflection in them, I suddenly felt being disconnected from this art. For me, art, like books, or movies, should not just scratch the surface by simply looking nice. It should connect with my emotions on a deeper level. I discovered that I was simply gazing at the pieces and some of them, seemed to be gazing back, but in fact, I didn’t find them talking to me. An American artist known for reproduction of banal objects – that’s the first words of the entry on Jeff Koons in Wikipedia. I think the collection of so many banal objects in one place took its toll on me. I might have gone off Koons.

Do not get discouraged though and go see the exhibition, if you can, to make up your own mind. After all, his pieces sell for record breaking sums (in fact he holds a world record for a price paid for a single artwork by a living artist). The allure must be there.

IMG_9739 IMG_9740 IMG_9741 IMG_9756 IMG_9757   IMG_9768 IMG_9770IMG_9763IMG_9765

Jeff Koons The retrospective is open at Centre Pompidou in Paris until April 27, 2015.


Where Absynt rules

When I bumped into Anna Halarewicz at a fashion show a couple of months ago, I greeted her with saying: – I love your cat! I know – she replied – I can see it on Instagram. Ah, the ever exposing world of social media! Indeed, I am a fervent follower of both Anna’s work (she is a fashion illustrator) and the adventures of her cat. Absynt (the cat) is known to have many admirers. Does she get jealous? I don’t think so. Especially that she enjoys the status of a trendsetter – her cat had been put on the social scene quite some time ago. Compared to him, some other cats may be referred to as mere copy cats. Literally. Albeit the famous Choupette Lagerfeld, with over 30 thousand followers on Instagram, is a clear winner when it comes to numbers. It is not always about the quantity though…

Anna’s atelier is tiny but has a very nice vibe about it. It is filled with acryl paintings, watercolors, and … the cat. Absynt actually acts like he owns the place (don’t tell him it’s not the case). He ignores me at first but, after a while, gracefully grants permission to be touched. I love cats! I have a special understanding with those furry creatures. We communicate on a totally different level. So, while Anna talks to me about her work and the recently published book (it’s beautiful!), Absynt and I have a little purrring session. It is scientifically proven that stroking cats has a relaxing effect on humans. It is a purrfect situation in which both parties are equally happy and satisfied.

IMG_1851 IMG_1854 IMG_1860 IMG_1862 IMG_1865 IMG_1866 Dear Anna, I will be back soon, for conversation on art, and other cat-related issues. Say hi to Absynt.

If you are a fashion and art lover, do visit Anna’s website for beautiful fashion illustration – simply click here.


A summer to remember…

Fall seems to be arriving faster than expected, don’t you think? We just got used to those warm summer evenings, when sitting outside – on a balcony, in a cafe, or by the lake – seemed like the best moment of your life. And then, suddenly, those very evenings got, well, colder. September always sounds alarming, in a way. Kids go back to school, people get back from holidays, the madness of fashion weeks kicks in – there is this prevailing aura of urgency in the air. Things need to be done, and they need to be done NOW.

Well, before we all switch on the work mode, perform a wardrobe overhaul and pull out those knee boots out of the darkest depths of the closet – I am taking a moment to reminisce about my summer trips. Looking back at those past few months I realized I’ve been to quite a few beautiful places, the memory of which will be fueling my batteries during those long, less sunny, winter months. After all, isn’t life about collecting memories?

heisdapper02_13One of those amazing sunsets in Fuerteventura/Canary Islands

IMG_0481Cut-outs by Matisse, exhibition at Tate Modern, London/UK

IMG_1991Taking an afternoon stroll, after seeing BP Portrait Award 2014 exhibition at National Portrait Gallery, London

IMG_2004Hunting for second hand books in Charing Cross Road, London

IMG_0747Grand finale of Cubania by Carlos Acosta at the Royal Opera House, London

IMG_1468Lavender fields forever, Provence/France

IMG_1274Watching busy bees buzzing in lavender flowers, Provence

IMG_1413Lavender souvenirs, sold everywhere you go in Provence

IMG_1208Marseille, the city full of surprises, Provence

IMG_1074Romeo and Juliet, part of this year’s Festival d’Avignon, Provence

IMG_0961The breathtaking installation Klimt and Vienna at Carrrieres de Lumieres in Provence

Louis-Vuitton-SOS-Poland-21Hanging out with kids at the SOS Children’s Village Summer Camp in Lidzbark Warminski/Poland

he-is-dapper-1001Relaxing spot on the roof of a tree house near Nałęczów/Poland

IMG_0995A true gem for all nature lovers – Korolowa Chata in Nowoberezowo/Poland

For more photos from Fuerteventura click HERE.

For more photos from Provence click HERE (Carrieres de Lumieres) and HERE (Marseille).

For more photos from Podlasie (Northeast Poland) click HERE.

To see more pictures from the visit to an SOS Children’s Village summer camp click HERE.



The marvel of Marseille

If you happen to have just one hour left in Marseille, like I did a few days ago, go to see the breathtaking MuCEM. Its modern steel construction stretches over water between the seafront and the heart of the city, overlooking Vieux Port and being looked over by Notre-Dame de la Garde.

The museum reminds me of my beloved Tate Modern in London. It is worth visiting just for its design. I didn’t have much time to explore the area, I simply whizzed through the over-water corridors on the way to see the UPSIDE-DOWN WORLD exhibition dedicated to Carnivals and Masquerades in Europe and the Mediterranean.

I literally put on breaks in the last room presenting carnival outfits from the cities like Helsinki, Rio, Venice. The room was tiny but the gowns were grand. I was mesmerized by their powerful colors. The outfits were simply addictive, I couldn’t stop taking pictures. Eventually I did, as I had a feeling the Venetian mannequins gave me a disciplinary wink. I couldn’t help but wonder if this was just my feeling, or maybe, they were indeed watching.

I wish I had had more time to explore this spectacular place but then, because I didn’t, I have a reason to come back. I will. There are a couple of things in Provence that stole my heart.





If there is one thing to see in France this year, it’s this

You walk in. You stop. You don’t quite know what’s happening. The floor is dancing, the walls are moving, the music is filling you inside. You need to adjust your senses. The room is full of colorful images. They are constantly changing, in harmony with the powerful notes of Beethoven, Strauss and Puccini.

It’s breathtaking. It’s something you haven’t seen before. Unless you’ve already been to this place before, in which case I don’t blame you. I think I might travel to Carrieres de Lumieres to see it again. Soon.

The exhibition Klimt and Vienna. A century of gold and colors is open until January 4th 2015 at the impressive Carrieres the Lumieres quarries in Les Baux-de-Provence in the south of France.




The man behind … the cap

I couldn’t help but approach him, though a bit inhibited by his tall figure, towering over a sea of beauty editors attending the premiere of a new Sisley fragrance, Eau Tropicale. I put my fears in my bag and decided to introduce myself. There was no way I was turining my back on the occasion of personal encounter with Bronisław Krzysztof, the sculptor behind the cap of Soir de Lune, my favorite scent. After all, I look at his work every week – a woman kissing the moon crescent – isn’t that magical?

photoLittle me with the great talent behind the sculpture-caps of Sisley fragrances

I wanted to know so much about ‘the man behind the cap’ – how it came about, what was his inspiration, what was he like? The artist told me he was commissioned to be found by the French Consulate in Cracow, back in 1989. Once found, he had been asked to prepare some ideas and then invited to Paris by the d’Ornano family, the people behind Sisley brand. Before you knew, 20 years went by and I am still designing caps for their perfumes – says Mr Krzysztof. It is a great privilege to have been made part of their circle of friends – he adds. I can only imagine this must indeed be a privilege. I still hold dear in my memory the day when I attended one of Sisley’s launches, graced by the appearance of the truly inspiring Countess Isabelle d’Ornano.

soir de luneDesign and bottle of Sisley’s Soir de Lune perfume by Bronisław Krzysztof

Don’t be deceived by the little creations of Mr Krzysztof – they are not the only fruits of his talent. He’s had a quite prolific career, spanning across sculpture, drawings, medals and designer objects. For more information check out his website. For enhancing your dressing table with a new scent capped with a piece of art, visit the nearest perfumery. Eau Tropicale is a perfect choice for those who love lighter, sunny, floral fragrances. I shall stick to the deeper, musky, woody notes of Soir de Lune. After all, true love lasts forever…

eau_trpoicale_hpg_slider_15.03.2014Eau de Tropicale inspired painting by another Polish artist Krystyna Radziwiłł

Nie mogłam nie podejść do Bronisława Krzysztofa, choć przyznaję, że jego wzrost, górujący nad głowami gości premiery nowego zapachu Sisley Eau de Tropicale, trochę mnie przed tym powstrzymywał. Ostatecznie schowałam jednak strach do torebki i postanowiłam się przedstawić. Nie podarowałabym sobie, gdybym nie poznała osobiście autora rzeźby zdobiącej korek moich ulubionych perfum Sisley Soir de Lune. Pocałunek kobiety z księżycem – czy można sobie wyobrazić coś bardziej magicznego?

Chciałam poznać rzeźbiarza ukrytego za korkiem perfum, dowiedzieć się, jak rozpoczęła się jego przygoda z Sisley. To był chyba 89 rok, wiele osób chciało poznać “ten Wschód”, jak nazywano Polskę. Polecono konsulatowi w Krakowie, by mnie odszukać. Zostałem potem zaproszony do Paryża. I tak dwadzieścia parę lat przeleciało jak z bicza strzelił – mówi Bronisław Krzysztof, który nadal rzeźbi dla Sisley. Czuję się uprzywilejowany, będąc w gronie przyjaciół rodziny d’Ornano – dodaje. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak wyjątkowe musi to być uczucie. Ja nadal mam w pamięci wizytę Państwa d’Ornano w Polsce (o czym pisałam tutaj). Hrabina Isabelle zrobiła wtedy na mnie oszałamiające wrażenie. Pamiętam to spotkanie do dziś, choć minęło już kilka lat.

Małe formy Bronisława Krzysztofa to nie jedyne owoce jego talentu. Para się także pełnowymiarową rzeźbą, medalami odlewanymi w brązie, rysunkiem (więcej informacji można znaleźć na stronie internetowej artysty). Tym, którzy chcą mieć perfumy zdobione unikatowym dziełem sztuki, polecam wizytę w perfumerii. Eau Tropicale będzie dobrym wyborem dla miłośników lżejszych, słonecznych, tropikalnych zapachów. Ja pozostanę wierna cięższym, szyprowym nutom księżycowego Soir de Lune. Bo prawdziwa miłość nie przemija nigdy…


Guest-post: See the unseen

I have great pleasure to offer my blog to a guest writer, Anna Riedel, who – upon reading a press release on the newest exhibition at Louis Vuitton Espace Culturel in Paris – decided to plan her weekend around the theme of art. Here is the account of her stay in the capital of France. Hope you enjoy reading this post just as much as I have. Anna, thank you for a great write-up!
imageMural street art at Centre Pompidou, Paris
Not often do you decide to spend your money to do something that is strictly connected to your work. It’s obviously much more probable if you love your job (which is my case) but still… When you do decide to take some time off, you tend to look for places and attractions that don’t scream: ASAP or URGENT on every corner. But not me… not this time. What many people do not know about Louis Vuitton is that it has exhibition venues called Espaces in different cities around the world: Paris, Tokio, Venice, Singapur and (recently added) Munich. The Espaces are art galleries with fully autonomous art curators who put together spectacular contemporary art exhibitions.
The moment I received information concerning upcoming exhibition at the Louis Vuitton Espace in Paris I knew I had to be there. So, as soon as the idea got my boss’s blessing, I booked a plane ticket for my 4 day trip to Paris. I love the city to bits, so as far as I’m concerned, Paris IS actually always a good idea… I guess I was also longing for a delicious croissant and coffee breakfast anyway, and I just needed a proper excuse to go and get it. One of the things I love most about Paris is the blooming street art. Wherever you go, whatever you do, you can see many different forms of art, from “off the wall” wisdom like “L’amour est mort” quotes to mesmerizing graffiti and intriguing pop-art murals. All you have to do is keep your eyes wide open and then, when you least expect it, you may just find an inconspicuous little piece of art.
imagePortrait of Serge Gainsbourg – mural fan art on the wall of his house in Paris
photo 3Random street art – Montmartre

I am not a big fan of the so called high end modern art, but funnily enough, what has brought me to Paris this particular time was in fact – art at its finest. The exhibition that has pushed my “OK let’s do this!” button was Astralis, which is another term for invisible and was said to “conjure up celestial, elusive, and otherworldly themes.” From that line on I was sold. I am a big fan of Discovery Science programs, so as long as it says “stars”, ‘universe”, or “imperceptible” I’m in. And such was the case with Astralis. Inspired by the poem of Novalis (German author from the19th century) the exhibition presents the journey of the soul. It questions our being and presents us with an artistic outlook on human beliefs and emotions concerning life and death. It takes on the matter of passing by, showing all our pitiful attempts of understanding life and overcoming the limitations of our existence.

If you decide to go see it, you will come across (above many other stunning pieces) some of my favorites, such as:

Four vertical oil paintings on canvas named: life, death, time and le sud de paradis (literally “south of heaven” or hell on earth) by Damien Deroubaix (presented in a room with a centerpiece sculpture in the middle of a black carpet floor and a trompe l’oeil ceiling painting). Taxidermisted Japanese nightingale with keys, golden chains and glass ornaments in the shape of tears – an installation named Des rires, des larmes, des etoiles by Miriam Mechita. Charley Case Cosmic Lodge Installation inspired by the native American Inipi – sacred ceremony of the Lakota people.

Affiche_60x80_FINALAstralis exhibition poster

Charley Case
Cosmic Lodge by Charley Case
I could go on forever explaining what the exhibition is all about, or copy-paste many memorable quotes from the beautiful album I kept as a souvenir of my trip, but I am a firm believer of the concept that art should be, above all, felt – not explained. So I will let you google the facts, and just tell you this – The most amazing thing about Astralis is that it leaves you with a certain unease and calmness at the same time. It does something amazing, what art should be doing but sadly – rarely does. It will not shock you, it is not provocative in any way, it doesn’t scare you or disgust you… it does none of the above, yet it triggers off all your emotions and leaves you spiritually haunted, in a truly magical way…
Go see it. It’s worth it.
Artists: ART ORIENTE OBJET (Marion LAVAL JEANTET and Benoit MANGIN), David ALTMEJD, Rina BANERJEE, BASSERODE, Charley CASE, Damien DEROUBAIX, Jean-Luc FAVERO, Vidya GASTALDON, Siobhŕn HAPASKA, Myriam MECHITA, Chloé PIENE, Břrre SAETHRE.Curator: Pascal Pique for Musée de l’Invisible.
Cool fact: You can visit all exhibitions at Espace Louis Vuitton free of charge and leave with a wonderfully published album, presenting the featured art pieces and information on their authors.

Tribute to moda polska

Warszawa ma dobrą rękę do Warsaw Gallery Weekend – po raz kolejny można było cieszyć się złotą polską jesienią i, mrużąc oczy od jesiennego słońca, suchą nogą przejść szlakiem galerii i fundacji sztuki współczesnej. W ubiegłym roku odwiedziliśmy spontanicznie kilka galerii (relacja tutaj), w tym – zupełnie świadomie – wybraliśmy się tylko do jednej, Lookout Gallery na Mokotowie. Trochę ze względu na bliską lokalizację, ale przede wszystkim z uwagi na tematykę wystawy – Tribute to moda polska.

Wystawa prezentuje spojrzenie na modę 11 artystów reprezentujących różne pokolenia. Promuje ją praca 19-letniego Karola Komorowskiego, który debiutował indywidualną wystawą raptem w ubiegłym roku, w Lookout Gallery zresztą. Street View to pierwsza eksponowana praca artysty, w której używa techniki CGI (Computer Generated Imagery). Dzięki niej powstają wirtualne, trójwymiarowe modele scen, które są następnie przekształcane w dwuwymiarowe obrazy, przypominające fotografie.

Street View to “fotografia” kufra podróżnego Louis Vuitton, który w tym roku pojawił się w Warszawie w związku z premierą marki w Polsce i zawładnął na kilka tygodni umysłami Warszawiaków, wywołując dość burzliwą dyskusję w prasie i mediach społecznościowych. Ciekawy jest opis tej komputerowo wygenerowanej fotografii, przygotowany przez Weronikę Lewandowską: Kontrowersyjna instalacja reklamowa marki Louis Vuitton, która “wypełzła” gwałtownie z ekskluzywnego vitkAca w przestrzeń Warszawy, stanowi przedmiot rozważań nad relacją między ulicą i światem mody. (…) Mimo pozornej bliskości, od wielkiego kufra separują widza biało-czerwone pseudo-patriotyczne barierki, ukazując mu, że rzecz znajdująca się pozornie w jego zasięgu, jest od niego daleko i nie może sobie pozwolić na bezpośredni kontakt.

Karol Komorowski Street View, 2013
 Komentarz Weroniki Lewandowskiej do pracy Karola Komorowskiego

Innego aspektu mody dotyka praca Grzegorza Wełnickiego Jabłko C Jabłko V.  Wełnicki sfotografował kserokopiarkę na tle surowej ściany. Na pierwszy rzut oka, ten obrazek niewiele wspólnego ma z modą. Chyba, że ktoś chciałby skopiować stronę z … francuskiego Vogue’a. Aaa … i o to właśnie chodzi w tym zdjęciu. Wełnicki komentuje nim dość często spotykane zjawisko w polskich magazynach, gdzie przyjętą praktyką jest kartkowanie zagranicznych gazet, by znaleźć inspiracje do sesji, a często wręcz powtórzyć ujęcie, stylizację, pomysł. W efekcie takiego podejścia, zamiast świeżych, kreatywnych rozwiązań, powstają kopie cudzych pomysłów

Grzegorz Wełnicki Jabłko C Jabłko V, 2013
 Jabłko C Jabłko V w interpretacji autora pracy, Grzegorza Wełnickiego

Z okazji wystawy Tribute to moda polska przygotowano pięknie wydaną teczkę kolekcjonerską w limitowanej liczbie 30 egzemplarzy, z pracami wszystkich artystów biorących udział w wystawie. Pracę Karola Komorowskiego, w dużym formacie, można też obejrzeć w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, w ramach wystawy Showroom, towarzyszącej Warsaw Gallery Weekend. Każda z 21 galerii biorących udział w projekcie wytypowała jedną pracę artysty przez nią reprezentowanego. Wystawa Showroom potrwa do 27 października.

W rozmowie o sztuce i nie tylko – z kurartorką wystawy Tribute to moda polska Agatą Ubysz
i Kasią Borucką reprezentującą Lookout Gallery

Wystawę Tribute to moda polska można oglądać do 19 października w warszawskiej Lookout Gallery (ul. Puławska 41/22), wstęp wolny. Polecam!


It’s OK to get papped

No, really. This might be your only chance to get papped and not end up in society pages. You can experience what it means to have 64 bulbs go off in your face with practically no consequence.  All right, you’ll be slightly blinded (but only for a few seconds*). And then your sight will get back to normal. Promise. I’ve been through this a few times already.

I’m loving the Paparazzi installation by Wojciech Puś! It was commissioned by Louis Vuitton to celebrate the opening its first store in Poland. Set in the inner window of the Warsaw store, the installation is activated by each passerby, who triggers off the projectors and cameras. Clients entering a Louis Vuitton store are like stars, they enter a magical and exclusive place, so I wanted them to have that feeling even before entering the store – says the artist.

The artist passing by in front of his work
photo by Krzysztof Bieliński

Glamorous and frightening at the same time, Paparazzi surprises and scares. It gives you a little insight into the lives of real celebrities. It plays with your feelings. It makes you ask questions. It is a piece of art you can’t pass by without noticing it.

You can see Paparazzi at the Louis Vuitton store in Warsaw until the end of the summer. But if you don’t make it to see the installation at the store, don’t worry. You’ll still be able to get papped at the Museum of Modern Art in Warsaw, where the work will be donated, courtesy of Louis Vuitton.



Warsaw Gallery Weekend

Informacja o Warsaw Gallery Weekend wpadła mi w oko jakiś czas przed tym wydarzeniem. Ale musiała wypaść uchem, bo zupełnie o nim zapomniałam. Na szczęście, w ramach akcji “Jest sobota, co dzisiaj robimy?” nastąpiła pełna mobilizacja i z pomocą dobrego przyjaciela Google’a ponownie wróciłam na trop weekendu ze sztuką.

W akcji wzięło udział 17 galerii. Odwiedziliśmy 4. Padło na te najbardziej centralnie położone. Przedarłszy się (dosłownie!) przez manifestujący tłum płynący Nowym Światem (w obronie pewnej telewizji, której nazwa na tym blogu zagościć nie może ze względów ideologicznych), skręciliśmy w Foksal. Pod kryptonimem Lokal_30, w maleńkim mieszkanku, wyświetlane są filmy kolektywu Baumgart, Janin, Constantinescu. Przyznaję, że video nie jest moim ulubionym gatunkiem artystycznym, niemniej jednak cudownie było zajrzeć do kamienicy pod numerem 17, gdzie na kolejne piętra prowadzą kręte metalowe schody z drewnianą poręczą, oplatające zabytkową ażurową windę, która – niczym ogromna metalowa klatka – sama zdaje się być częścią artystycznej instalacji.  Lokal_30 prezentuje wystawę Komfortkampf do 9 listopada. Polecam ją szczegolnie miłośnikom prac video oraz starych kamienic.

Kilka bram dalej, pod numerem 11, mieści się Propaganda. Już sama nazwa brzmi dumnie. Dumnie prezentuje się też przestrzeń, w której aktualnie wystawiono prace polskiego malarza Jakuba Ciężkiego. Jego prace lekie nie są – uderzają dość realistyczną, mocną geometryczną kreską. Jest w nich coś intrygującego. Intrygująca jest również przestrzeń, w której je wystawiono. Natychmiast skojarzyła mi się ze wszystkimi scenami z udziałem artystów-łobuzów, tworzących w monumentalnych loftach, najczęściej londyńskich lub nowojorskich (pamiętacie pracownię Viggo Mortensena w filmie Morderstwo doskonałe?). A tymczasem mamy – nieco mniejsze, ale nadal piękne loftowskie przestrzenie w Warszawie. Do Propagandy wrowadzić mogłabym się natychmiast! (Proszę o kontakt, gdyby miała być wynajęta). A tymczasem polecam Haven’t We Met Before – wystawa trwa do 3 listopada.

Na podwórku Foksal 11

Stąd już rzut beretem do Fundacji Galerii Foksal, która bynajmniej nie mieści się na ulicy Foksal. Zajmuje skromny budyneczek przy Górskiego 1A. Budyneczek skromny, a widok z niego – nieziemski! Takiego widoku na Pałac Kultury tylko pozazdrościć. Rozmarzyłam się nad wizją posiadania mieszkania z takim widokiem… No cóż, na razie muszę się zadowolić widokiem na podwórko Wytwórni Filmów Dokumentalnych przy Chełmskiej. Nie narzekam. Zmieniające się często rekwizyty filmowe dostarczają mi wielu przemyśleń na tematy filmowe i nie tylko. A tymczasem Fundacja Galerii Foksal wystawia (do 1 listopada) prace berlińskiej artystki Kitty Kraus. Wśród nich instalacja ze “śmigła”, wirującego na tle Pałacu Kultury, w kwadratowej aureoli sufitowej jarzeniówki… O zmierzchu wygląda to dość surrealistycznie, co próbowałam uchwycić na zdjęciu.

Surrealistyczny widok z Fundacji Galerii Foksal

Nasz spacer po galeriach kończymy w Galerii Czarna przy Sienkiewicza 4. A tutaj kolejna niespodzianka. Zabawny drewniany projektor, w którym wyświetlany jest czarno-biały obraz, przypomina mi rodzinne seanse krótkometrażowych filmów, kręconych przez mojego Ojca metalową rosyjską kamerą na korbkę. Uświadamiam sobie, po raz kolejny, jak wiele się zmieniło w ciągu mojego życia – od dzieciństwa rejestrowanego na celluidowej taśmie, po wszystko, co przeżywamy, utrwalane komórką… Jeden krok i jestem gdzie indziej Sławomira Rumiaka można oglądać do 24 listopada. A oglądanie połączyć z przekąszaniem, bo galeria sąsiaduje z barem, który przechodzi płynnie w strefę lounge na piętrze. Znajdujące się tam meble – zapewne z Koła, bądź innych targów staroci – tworzą niepowtarzalny klimat. Trochę restauracji, trochę czytelni. Ale myszką nie trąci. Mi się podoba bardzo. W menu między innymi home-made hamburgery i tagliatele z cukinii z krewetkami. Do tego kieliszek wina w bardzo przyjemnej, mało warszawskiej cenie: 8 zł. Ostatni przystanek na trasie Warsaw Gallery Weekend był pyszny – dobre było i jedzenie, i obsługa, i klimat tego miejsca. Wrócimy na pewno.

Mieszkam w Warszawie siódmy rok (7 to podobno rok przełomowy…) i nieustannie zachwycam się tym miastem. Mam nadzieję, że w ten weekend nie odkryłam wszystkich jego tajemnic i jeszcze nie raz mnie zaskoczy. Pozytywnie.