Skinny yet beautiful: The Keret House

I came across Keret House via a link posted by a friend on facebook (thank you, Ela). An article in The New York Times reported on possibly the thinnest house in the world, only a stone’s throw from my office. I couldn’t wait to get down there to have a look and take some pictures.

Today was a very cold day in Warsaw. Yet, despite the cold, it was sunny, which meant crispy air and perfect light for taking pictures. My fingers were freezing, my eyes welled up with tears from the cold, but I didn’t care, being totally caught in the moment.

It is indeed a slice of a house (says The New York Times), measuring just 92 centimeters in its narrowest point. Standing in front of the entrance door, I tried to stretch my arms, to see if I could spread them like wings. I hope no one was watching, as I only did some kind of an awkward half-stretch.

Keret House provides a bridge between the past and the present

Keret House as seen from Żelazna Street

Even though it is ‘inserted’ in between two buildings, 
there is still a teeny tiny space left on both sides

The roof of Keret House, view from the entrance

Jakub Szczęsny, the architect of the house, fell in love in the space between two buildings from two different periods – a pre-war residential building and an 11-story post-war apartment block. Being a representative of a collective dedicated to experimental architecture, he decided to fill the gap. Not only did he fill the gap by squeezing in an impossibly narrow house, he also built a bridge between the past and the present. Israeli writer Etgar Keret was chosen by the architect to be the project’s ambassador and honorary resident, due to his Jewish heritage, Polish roots and his reputation for short stories.

Keret House is located in the area of the former Jewish ghetto

I have a fear of enclosed spaces, so this is probably not a place for me. Though the house is in fact too small to be classified as residential by Polish law, it has been registered as an art installation, allowing artists from all over the world to visit for short stays. The international residency project is scheduled to run for four years, until 2016.

While taking pictures, I couldn’t help but notice there was light in the house. Maybe Etgar Keret was inside? After all, it’s his house. I was tempted to press the buzzer… Instead, I walked away, contemplating the incredible energy of this city, constantly changing and redefining itself. I love being part of it…

There was light in the Keret House…

FacebookTwitterPinteresttumblr

Thoughts on Art & Fashion Festival

Art & Fashion Festival has reached volume 6, under the title A Fine Romance. I have been a huge fan of the festival and its Open University – a two-day ‘weekend school’ with visiting speakers from Poland and abroad, discussing various aspects of art and fashion. This year I had my eye on three presentations.

Hatalska spoke on Fashion and New Technologies, focusing on wearable computers. If you think it is a distant future scenario, think again. In 2013 global sales of wearable computers is predicted to reach 6 billion dollars! Technology and fashion seem to have skipped the romance stage and indulged in a very heated affair. Examples of that you will find in hatalska’s presentation, already available on her website.

I was really looking forward to Lida Hujic’ The First to Know but, sadly, I was disappointed. What meant to be An insight into Trend-setters, turned out to be a random collection of thoughts and images, with no underlying theme, practical insight, or conclusions. Lida’s presentation was all over the place and she herself seemed to have been caught in time. And that time was definitely not the present. I felt for the translator, Mr Skowroński (who used to be my professor) – he must have been struggling, trying to put the message across in a digestible way. And you must know that this is the man who interpreted during the official visits of the American presidents, Dalai Lama and Queen Elisabeth II. It could have been an inspiring talk but it so wasn’t…

The Man Who Saved the Day was Scott Schuman. Basia Metelska, the festival’s curator, tried three years to bring him over. She got third time lucky, and Scott finally agreed to set his foot in the streets of Poznań. Click here to read about the tips Mr Sartorialist was happy to share with us. I was happy to be there. I was happy to get inspired.

The festival is a great initiative. I know it requires a whole year of preparation and logistics, so the organizers have probably already started working on the seventh edition. Since 7 is a lucky number, we might get lucky to have even more exciting speakers next year. Place your bets now!

FacebookTwitterPinteresttumblr

10 tips from Mr Sartorialist

I waited for this meeting with a little apprehension. When you watch someone’s work from afar and really like it, and then have a chance to meet that someone in person, there is always that question in your head – will he or will he not …? Scott Schuman is. I warmed up to him instantly. He was calm, informative, inspiring and made us feel like we can make it too. Just what you need from an established name in the industry.

Scott Schuman aka The Sartorialist signing his book Closer

Here is a collection of tips for bloggers I noted down during Scott’s presentation at Art & Fashion Festival in Poznan:

1. KNOW what you want to achieve. Scott said he knew he was famous, just nobody else did. So he did everything it took to get where he wanted to be. He kept adjusting, he kept pursuing, he was being consistent.

2. LEARN how to learn. Teaching yourself is one of the greatest things that can help you in your career. He taught himself photography and the rest is … 1.5 million unique visitors a month. Impressive, huh?

3.  TAKE advantage of every opportunity that is given to you. So often we forget that some things will not happen twice.

4. HAVE something to say. Scott believes the original bloggers started to blog, as they had a point of view and they wanted to share that point of view with other people. Just because some people have something to say, it doesn’t mean it’s interesting. True.

5. SIT on the ground, if there is no seat for you in the front row or the angle is not right and you’d get a better view from somewhere else. Be humble. It’s not all about the first row…

6. RESPECT your readers. Don’t talk down on them and don’t come from a high, intimidating place. Find a common ground for communicating with your followers.

7. PUSH. That is indeed a difference between us, Europeans, and the Americans. A lot of people are afraid of failing. Scott says – drop the fear. Don’t be afraid and don’t think about what others will say. Just do your thing.

8. STAY true to yourself. We learned that Mr Sartorialist looks at very few other blogs. He claims that if there is anything interesting happening, other people will let him know about it. I bet they will!

9. RELATE to others. It was reassuring to learn that Scott believed in his success from the start, based on the emotional response he was getting from his readers. If your emotions are sincere, people will buy into you.

10. CREATE something people want to be part of. Just like he gets inspired by the photographs he just wants to be in, he strives to create a photography others just want to be in

Simple? Yes. Doable? Definitely. So, shall we give it a go?

Tribute to The Sartorialist. 
On the Street ….. Magda & Trent, Poznań, Poland

Scott’s pictures from Poznań: On the Street…..Agata. Serene and elegant, Agata Bieleń is a talented Polish jewellery designer – here is a link to her website. Another street shot: Two girls and a blue bike (that’s my title) and the vintagey On the Street….Kasia.

FacebookTwitterPinteresttumblr

Cointreau-wersje w buduarze

Takich emocji się nie spodziewałam. Nasze cointreauwersyjne wieczory zawsze są pełne wrażeń, ale ten był nadzwyczaj emocjonujący. Czy to za sprawą smakowitych koktajli, przygotowanych przez uczestniczki spotkania, czy czarującego barmana, który z wprawą i wdziękiem czarował nasze adeptki miksologii, czy wreszcie słodko-gorzkiego pomarańczowego likieru, który ma wszakże 40%…? Nie bez znaczenia miał też dobór gości. Hmmm, mam wrażenie, że połączenie tych składników dało perfekcyjny przepis na kobiecy wieczór doskonały.

Cointreau jest trunkiem dedykowanym kobietom, które poszukują nowych smaków, są otwarte na eksperymenty i lubią przyprawiać rzeczywistość odrobiną kontrowersji. Nasze spotkanie wśród francuskich koronek w uroczym butiku Boudoir 26 nie było przypadkowe. To miejsce doskonale pasuje do charakteru Cointreau – podobnie, jak pomarańczowy likier, na początku jawi się jako niewinny sklepik z bielizną, by po chwili rozbudzić w kobietach zmysłowe kusicielki…

W niektórych paniach Cointreau rozbudza nie tylko zmysłowość, ale i … ochotę do zabawy. Jak skończył się ten wieczór? Niech to zostanie naszą słodką tajemnicą…

Projektantki – Ania Pięta (nakrycia głowy) i Karina Królak (biżuteria)

Więcej zdjęć z cointreauwersyjnego wieczoru znajdziecie na facebooku.

FacebookTwitterPinteresttumblr

Nabo – miejsce dla przyjaciół

Sprawdza się stare powiedzenie – tak blisko, a tak daleko… Nabo działa już od blisko trzech miesięcy, a jakoś nie mogliśmy tam dotrzeć. Mimo, iż mieszkamy tak blisko. Ale… co się odwlecze, to nie uciecze. Dzisiaj wreszcie odwiedziliśmy Nabo. Od progu wpadliśmy w ramiona Uli, która wyściskała nas za wszystkie czasy! To Ula, wraz ze swoim duńskim mężem Steffenem, a raczej Steffen, wraz ze swoją polską żoną Ulą, stworzyli na warszawskiej Sadybie ten skandynawski przyczółek. Przejąwszy sklepik spożywczy (podobno dość szpetnej urody), wykreowali przytulną restaurację inspirowaną Danią. Jest przestronnie, jasno (duuuże okna – lubię to!), trochę industrialnie (ale nie za bardzo), skromnie, ładnie, miło.

Menu w Nabo jest proste, podobnie jak wystrój tego miejsca. Karta jest krótka i królują w niej ryby (coś dla mnie!). Chyba jako jedyne miejsce w stolicy Nabo serwuje popularne w Danii kanapeczki smørrebrød, czyli „chleb posmarowany masłem” z dodatkami – aktualnie do wyboru pasztet, pasta z makreli, czy rostbef z domowej roboty podawany z chutney’em według przepisu rodziny Eriksen. Kanapeczki są znakomite, zupa rybna smaczna, a białe wino bardzo przyjemne (dowiaduję się, że od Marka Kondrata). W karcie jest już zimowa herbata – z imbirem i cytrusami – idealna na leniwe niedzielne popołudnia…

Ula opowiada mi, jak powstawało Nabo. Z jej opowieści bije pasja i ogromna radość, że się udało. A także nadzieja, że skandynawski przyczółek na trwale zagości na warszawskiej mapie kulinarnej. Dzisiejsza frekwencja (wszystkie stoliki zajęte) to zdecydowanie dobra wróżba. Na szczęście nie jest to miejsce hipsterskie (tych już zdecydowanie w stolicy za dużo). Nie ma tu lansu, nikt nikogo nie taksuje wzrokiem. Obsługa jest miła, a goście zdecydowanie z tych, co lubią się zasiedzieć, a nie wpaść po ogień. To miejsce dla sąsiadów, rodzin, przyjaciół. Ma szansę stać się lokalnym Central Perk z serialu Friends. Polecam zdecydowanie i obiecuję, że będę wpadać częściej:)

Współwłaścicielka Nabo Ula
(przepraszam za niewyraźne zdjęcie, ale jest dość ruchliwą osobą:)
FacebookTwitterPinteresttumblr

Warsaw Gallery Weekend

Informacja o Warsaw Gallery Weekend wpadła mi w oko jakiś czas przed tym wydarzeniem. Ale musiała wypaść uchem, bo zupełnie o nim zapomniałam. Na szczęście, w ramach akcji “Jest sobota, co dzisiaj robimy?” nastąpiła pełna mobilizacja i z pomocą dobrego przyjaciela Google’a ponownie wróciłam na trop weekendu ze sztuką.

W akcji wzięło udział 17 galerii. Odwiedziliśmy 4. Padło na te najbardziej centralnie położone. Przedarłszy się (dosłownie!) przez manifestujący tłum płynący Nowym Światem (w obronie pewnej telewizji, której nazwa na tym blogu zagościć nie może ze względów ideologicznych), skręciliśmy w Foksal. Pod kryptonimem Lokal_30, w maleńkim mieszkanku, wyświetlane są filmy kolektywu Baumgart, Janin, Constantinescu. Przyznaję, że video nie jest moim ulubionym gatunkiem artystycznym, niemniej jednak cudownie było zajrzeć do kamienicy pod numerem 17, gdzie na kolejne piętra prowadzą kręte metalowe schody z drewnianą poręczą, oplatające zabytkową ażurową windę, która – niczym ogromna metalowa klatka – sama zdaje się być częścią artystycznej instalacji.  Lokal_30 prezentuje wystawę Komfortkampf do 9 listopada. Polecam ją szczegolnie miłośnikom prac video oraz starych kamienic.

Kilka bram dalej, pod numerem 11, mieści się Propaganda. Już sama nazwa brzmi dumnie. Dumnie prezentuje się też przestrzeń, w której aktualnie wystawiono prace polskiego malarza Jakuba Ciężkiego. Jego prace lekie nie są – uderzają dość realistyczną, mocną geometryczną kreską. Jest w nich coś intrygującego. Intrygująca jest również przestrzeń, w której je wystawiono. Natychmiast skojarzyła mi się ze wszystkimi scenami z udziałem artystów-łobuzów, tworzących w monumentalnych loftach, najczęściej londyńskich lub nowojorskich (pamiętacie pracownię Viggo Mortensena w filmie Morderstwo doskonałe?). A tymczasem mamy – nieco mniejsze, ale nadal piękne loftowskie przestrzenie w Warszawie. Do Propagandy wrowadzić mogłabym się natychmiast! (Proszę o kontakt, gdyby miała być wynajęta). A tymczasem polecam Haven’t We Met Before – wystawa trwa do 3 listopada.

Na podwórku Foksal 11

Stąd już rzut beretem do Fundacji Galerii Foksal, która bynajmniej nie mieści się na ulicy Foksal. Zajmuje skromny budyneczek przy Górskiego 1A. Budyneczek skromny, a widok z niego – nieziemski! Takiego widoku na Pałac Kultury tylko pozazdrościć. Rozmarzyłam się nad wizją posiadania mieszkania z takim widokiem… No cóż, na razie muszę się zadowolić widokiem na podwórko Wytwórni Filmów Dokumentalnych przy Chełmskiej. Nie narzekam. Zmieniające się często rekwizyty filmowe dostarczają mi wielu przemyśleń na tematy filmowe i nie tylko. A tymczasem Fundacja Galerii Foksal wystawia (do 1 listopada) prace berlińskiej artystki Kitty Kraus. Wśród nich instalacja ze “śmigła”, wirującego na tle Pałacu Kultury, w kwadratowej aureoli sufitowej jarzeniówki… O zmierzchu wygląda to dość surrealistycznie, co próbowałam uchwycić na zdjęciu.

Surrealistyczny widok z Fundacji Galerii Foksal

Nasz spacer po galeriach kończymy w Galerii Czarna przy Sienkiewicza 4. A tutaj kolejna niespodzianka. Zabawny drewniany projektor, w którym wyświetlany jest czarno-biały obraz, przypomina mi rodzinne seanse krótkometrażowych filmów, kręconych przez mojego Ojca metalową rosyjską kamerą na korbkę. Uświadamiam sobie, po raz kolejny, jak wiele się zmieniło w ciągu mojego życia – od dzieciństwa rejestrowanego na celluidowej taśmie, po wszystko, co przeżywamy, utrwalane komórką… Jeden krok i jestem gdzie indziej Sławomira Rumiaka można oglądać do 24 listopada. A oglądanie połączyć z przekąszaniem, bo galeria sąsiaduje z barem, który przechodzi płynnie w strefę lounge na piętrze. Znajdujące się tam meble – zapewne z Koła, bądź innych targów staroci – tworzą niepowtarzalny klimat. Trochę restauracji, trochę czytelni. Ale myszką nie trąci. Mi się podoba bardzo. W menu między innymi home-made hamburgery i tagliatele z cukinii z krewetkami. Do tego kieliszek wina w bardzo przyjemnej, mało warszawskiej cenie: 8 zł. Ostatni przystanek na trasie Warsaw Gallery Weekend był pyszny – dobre było i jedzenie, i obsługa, i klimat tego miejsca. Wrócimy na pewno.

Mieszkam w Warszawie siódmy rok (7 to podobno rok przełomowy…) i nieustannie zachwycam się tym miastem. Mam nadzieję, że w ten weekend nie odkryłam wszystkich jego tajemnic i jeszcze nie raz mnie zaskoczy. Pozytywnie.

FacebookTwitterPinteresttumblr